Frideric John Walker

Wojna na morzu z reguły jest bezosobowa, ciosy wymieniają między sobą okręty a nie ludzie. Jednak czasem zdarzają się jednostki wybitne, które zapisują się na kartach historii. II wojna światowa spowodowała, że takie nazwiska jak Prien czy Topp nie są obce. Dziwnie się złożyło, że bardziej znani są ci, których możemy określić jako "czarne charaktery". Trzeba to zmienić. Ten tekst będzie o najsłynniejszym łowcy niemieckich U-bootów, Frederic'u Johnie Walkerze, znanym także jako Johnny Walker.

Urodził się 3 czerwca 1896 roku w Plymouth w Wielkiej Brytanii. Początki kariery wojskowej sięgają nauki w Royal Navy College w Dartmouth, po czym w 1915 roku znalazł się na pancerniku "Ajax" w randze podoficera. Na początku 1916 roku awansował na stopień podporucznika i przeniesiony został do służby na niszczycielach, początkowo na HMS "Mermaid", a w 1917 roku na HMS "Sarpedon" na którym dosłużył końca wojny. Po jej zakończeniu przeniesiony został na pancernik "Valiant", na którym służył do 1922 roku.

W okresie międzywojennym zainteresował się tematyką wojny podwodnej, w 1924 roku skierowany został na kurs do ośrodka HMS "Osprey", który specjalizował się w tej tematyce, a dokładniej w sztuce zwalczania jednostek podwodnych. Po tym kursie stał się ekspertem w tej tematyce, służył na kilku pancernikach, po czym w 1933 roku awansował do stopnia komandora i objął dowództwo niszczyciela "Shikari", nie na długo. Jeszcze w tym samym roku objął dowództwo sloopa "Falmouth" i popłynął do Chin. W 1937 roku objął dowództwo ośrodka "Osprey".

W momencie rozpoczęcia II wojny Frideric Walker nadal był dowódcą ośrodka "Osprey", jednak jego kariera była na zakręcie. Nie otrzymał promocji na stopień kapitana i gdyby nie wojna rozstałby się z mundurem. W 1940 roku został skierowany do sztabu wiceadmirała Ramsay'a. Na morze powrócił w październiku 1941 roku obejmując dowództwo nad 36 grupą eskortową i umieszczając swoją flagę na sloopie "Stork". Cała grupa obejmowała 2 sloopy i 6 korwet i bazowała w Liverpoolu. Pierwszym zadaniem grupy pod dowództwem Walkera była eskorta konwojów do i z Giblartaru.

Pierwsze starcie z U-Bootami miało miejsce w grudniu tego roku, gdy okręty eskortowały konwój HG-76. Mając jako wsparcie samoloty z lotniskowca "Audacity", zespół Walkera posłał na dno cztery okręty podwodne. Niestety poprzez zastosowanie oświetlenia akwenu w rejonie konwoju lotniskowiec został zatopiony. Walker osobiście czół się odpowiedzialny za jego stratę, co nie zmienia faktu, że było to pierwsze tak wyraźne zwycięstwo w walce z U-Bootami. Do końca roku 36 grupa zatopiła jeszcze trzy następne okręty, po czym w 1942 roku Walker awansował na stopień kapitana i znalazł się w sztabie Western Approaches w Liverpoolu. W tym czasie dopracowywał swoją taktykę oraz przekonywał do niej dowódcę Western Approaches, Maxa Hortona. Innowacyjny pomysł Walkera polegał na grupowaniu części jednostek eskortowych w samodzielne grupy polujące na okręty podwodne, strzeżenie konwojów miało być dla nich zadaniem drugorzędnym, wykonywanym przez inne jednostki.

HMS Woodpecker - jeden z okrętów 2 Grupy Wsparcia

Wraz z nową taktyką powrócił na morze w 1943 roku obejmując dowództwo drugiej grupy wsparcia obejmującej 6 fregat typu Black Swan. Była to pierwsza grupa sformowana według założeń Walkera. W ciągu pierwszego półrocza tego roku grupa zapisała na swoje konto 5 zatopionych U-Bootów i jeden ciężko uszkodzony, został później dobity przez lotnictwo. Z tych 6 jednostek, dwie były jednostkami zaopatrzeniowymi. Do końca 1943 roku dopisano do konta następne dwa okręty, oba 6 listopada. Na kolejne sukcesy Walker i jego okręty musiały czekać do 1944 roku. Pierwszą ofiarą w nowym roku był U-592, zatopiony 31 stycznia. 9 lutego ofiarami brytyjskich okrętów padło aż 3 niemieckie jednostki, posłane na dno w ciągu 15 godzin. Kolejne 2 dopisano do końca roku. Po tych wydarzeniach grupa została przerzucona na szlak północny, do ZSRR, gdzie wykonała jeden rejs na trasie Wielka Brytania - Murmańsk - Wielka Brytania. W jego czasie posłała na dno 3 niemieckie U-Booty. Po czym okręty Walkera zostały przerzucone na południe, wzięły udział w operacji inwazyjnej 6 czerwca 1944 roku, osłaniając transportowce. W czasie tej operacji grupa zapisała na swoje konto kolejne 2 U-booty.

Niestety służba w skrajnych warunkach morskich, szczególnie na północnym Atlantyku, potrafiła wyssać z każdej osoby energię. Tak się stało i z Walkerem, który po powrocie z operacji normandzkiej, zachorował. Zakrzep krwi spowodował zgon, 9 lipca 1944 roku. Wszyscy byli zgodni, doprowadził do tego nadmiar pracy i wyczerpanie niemalże dwuletnią ciągłą służbą na morzu.

Pomnik

W ciągu służby na morzu, dowodząc grupą eskortową i grupą wsparcia, posłał na dno 23 nieprzyjacielskie okręty podwodne. Taktyki opracowane przez niego z pewnością doprowadziły do zwycięstwa w Bitwie o Atlantyk. W 1998 roku w Liverpoolu odsłonięto jego pomnik.

Bibliografia:

• The Military History of World War II, London, 1994

Opracował: Łukasz "Lupac" Pacholski // dodano 12.2006