Josef Frantisek

Urodził się w Otaslavicach koło Prostejova w rodzinie stolarza. Zafascynowany lotnictwem, wstąpił do służby w czechosłowackim lotnictwie wojskowym. Po ukończeniu szkoły lotniczej, w 1936 został przydzielony do 2. pułku lotniczego w Ołomuńcu, gdzie początkowo latał jako pilot samolotów obserwacyjnych. Ponieważ okazało się, że jest bardzo dobrym pilotem, skierowano go na kurs pilotów myśliwskich i od czerwca 1938 służył w 40. eskadrze myśliwskiej w Pradze ze stopniem plutonowy. Po zajęciu Czechosłowacji przez Niemcy, 15 marca 1939, razem z kilkoma kolegami przedostał się 13 czerwca przez granicę do Polski, gdzie postanowił przyjąć ofertę wstąpienia do polskiego lotnictwa, zamiast wyjechać do Francji z główną grupą czechosłowackich lotników. W lipcu Frantisek został przydzielony do Eskadry Szkolnej Obserwatorów w Centrum Wyszkolenia Lotnictwa nr 1 w Dęblinie.

Po wybuchu II wojny światowej 1 września 1939 roku, Frantisek wraz z innymi pilotami eskadry, uczestniczył w kampanii wrześniowej. 2 września ewakuował szkolne samoloty z Dęblina na lotnisko zapasowe w Górze Puławskiej. Od 16 września, w składzie plutonu lotniczego, wykonywał loty rozpoznawcze na nieuzbrojonych samolotach szkolnych na rzecz dowództwa obrony Łucka. 19 i 20 września razem z dwoma innymi czeskimi lotnikami obrzucał granatami niemieckie wojska w rejonie Kamionki Strumiłowej. 20 września został przy tym zestrzelony ogniem z ziemi i musiał awaryjnie lądować, lecz został uratowany wraz ze swoim obserwatorem przez polską załogę, która pod niemieckim ogniem wylądowała obok i zabrała ich. 22 września na rozkaz dowództwa, Frantisek wraz z pozostałymi lotnikami plutonu i 6 ocalałymi samolotami przeleciał do Rumunii. Został tam internowany, lecz jak większość polskich lotników, uciekł z obozu internowania i już w październiku 1939 dostał się do Francji.

We Francji, Frantisek postanowił zostać w polskim lotnictwie (prawdopodobną przyczyną, oprócz wcześniejszej wspólnej walki z Polakami, było obraźliwe przyjęcie go przez przedstawiciela czeskich władz wojskowych, któremu Frantisek nie pozostał dłużny, co skończyło się groźbą aresztu). Nie jest wyjaśniona kwestia, czy we Francji Frantisek latał bojowo i odniósł tam jakiekolwiek zwycięstwa. W niektórych relacjach jest sugerowane, że miał zestrzelić we Francji kilka, aż do 10 samolotów, lecz brak jest potwierdzenia tego we francuskich dokumentach.

Po upadku Francji, Frantisek przedostał się razem z Polakami do Anglii. 2 sierpnia 1940 w stopniu sierżanta został przydzielony do polskiego dywizjonu myśliwskiego 303, stacjonującego na lotnisku Northolt i latającego na myśliwcach Hawker Hurricane Mk I. Dywizjon ten wszedł do akcji pod koniec trzeciej fazy bitwy o Anglię. Pierwsze potwierdzone zwycięstwo Frantisek uzyskał 2 września 1940, zestrzeliwując niemiecki myśliwiec Bf 109E. W ciągu miesiąca, zestrzelił aż 17 samolotów i 1 prawdopodobnie, stając się najskuteczniejszym pilotem alianckim bitwy o Anglię. Wielokrotnie przy tym ścierał się ze znacznie przeważającym liczebnie wrogiem. 9 września awaryjnie lądował na uszkodzonym samolocie, po zestrzeleniu dwóch samolotów niemieckich. Ostatnie zwycięstwo odniósł 30 września 1940.

8 października 1940 o godz. 9.40 Josef Frantisek zginął w wypadku, rozbijając się o ziemię w Cuddington Way w Ewell w hrabstwie Surrey, podczas patrolu. Przyczyny wypadku nie zostały ustalone, według niektórych wersji, mogły być spowodowane wykonywaniem akrobacji lub fizycznym i psychicznym zmęczeniem. W chwili śmierci był największym asem myśliwskim lotnictwa polskiego i czechosłowackiego oraz 4. na liście asów alianckich. Został on pochowany na polskim cmentarzu wojskowym. Josef Frantisek został odznaczony orderem Virtuti Militari V klasy, trzykrotnie Krzyżem Walecznych, czechosłowackim Krzyżem Wojennym 1939 oraz dwukrotnie brytyjskim Distinguished Flying Medal, jako pierwszy obcokrajowiec. Część odznaczeń nadano mu pośmiertnie: Czechosłowacki Krzyż Wojenny oraz drugi DFM, podobnie jak awansowano go na stopień podporucznika lotnictwa polskiego , w 1941, i nadporucznika, w 1946, a następnie pułkownika lotnictwa czechosłowackiego w 1990.