Gunther Prien

Urodził się w styczniu 1908 roku w Lubece w rodzinie sędziego magistrackiego. W tym mieście ukończył prywatną szkołę podstawową, jednak po rozwodzie rodziców opuścił miasto razem z matką i rodzeństwem i przeniósł się do Lipska. Tam, w latach kryzysu powojennego, rodzina popadła w nędzę. Aby pomóc matce, a przy okazji zrealizować swoje marzenia Prien rzucił naukę i zaciągnął się do marynarki handlowej jako młodszy marynarz, przeznaczając jednocześnie oszczędności na kurs w Wyższej Szkole Morskiej Finkenwarden. Łącząc praktykę morską ze zdobywaniem wiedzy i zdawaniem kolejnych egzaminów piął się w szczeblach hierarchii i w 1931 roku uzyskał stanowisko pierwszego oficera u armatora Hamburg-Amerika-Linie, oraz zakwalifikował się na kurs kapitański. Niestety Wielki Kryzys spowodował, że Prien został zwolniony i znalazł się na lądzie. Aby zapewnić sobie utrzymanie imał się rozmaitych zajęć dorywczych, wstąpił do Służby Pracy, organizacji zajmującej się organizowaniem prac interwencyjnych.

W 1933 roku, wykorzystując początkową fazę rozbudowy niemieckich sił morskich, wstąpił do służby w Reichsmarine jako kandydat na oficera marynarki wojennej. Początkowo służył na krążowniku lekkim "Konigsberg", jednak w 1935 roku został przeniesiony, na własną prośbę, do broni podwodnej. W 1938 roku, jako pierwszy oficer, odbył turę na wodach hiszpańskich na pokładzie U-26, 17 grudnia tego roku objął dowództwo na U-47.

Po wybuchu wojny sławę przyniosła mu operacja wdarcia się do bazy Scapa Flow, gdzie 14 października 1939 roku, zatopił brytyjski pancernik HMS "Royal Oak". Ta akcja przyniosła mu, poza sławą, Żelazny Krzyż i Krzyż Rycerski, Prien był pierwszym dowódcą U-Boota, który otrzymał to odznaczenie. W ciągu następnych 18 miesięcy Prien pokazał, że należy do najlepszych dowódców U-Bootów, w rok po Scapa Flow otrzymał kolejne odznaczenie, Krzyż Rycerski z Dębowymi Liśćmi. Po tym wydarzeniu admirał Donitz zasugerował mu aby przeszedł do jednostki szkolnej, Prien odmówił. W swój ostatni, dziesiąty patrol bojowy, U-47 wyszedł z St. Nazaire 20 lutego 1941 roku, cztery dni później zaatakował konwój OB.-290 w którym zatopił 4 statki. Ostatni kontakt radiowy z U-47 zanotowano 7 marca 1941 roku. Co stało się później niewiadomo, istniejąca wersja jakoby U-47 został zatopiony przez brytyjski niszczyciel HMS "Wolverine" została obalona przez najnowsze badania, ten okręt zaatakował U-Boota Eckermanna, który został ciężko uszkodzony. Oficjalnie przyjmuje się, że U-47 z całą załogą został stracony 7 marca 1941 roku.

W ciągu 10 patroli bojowych Prien zatopił 30 statków handlowych i uszkodził 8 następnych, do tego posłał na dno pancernik HMS "Royal Oak". Na liście asów U-Bootów zajmuje 9 miejsce.