2009-01-14 21:54:31
Samochód opancerzony Żubr
Samochód opancerzony Żubr został stworzony w firmie AMZ-Kutno Sp. z o.o. z Kutna, specjalizującej się w samochodowych zabudowach specjalnych (bankowozy, autobusy, karetki, zabudowy specjalistyczne). Od 2004 r. powstawały w Kutnie, specjalistyczne pojazdy wojskowe (samochody opancerzone, nośniki zabudów specjalnych), kolejno: Dzik-1/2/3 (2005-2006 r.), Tur-1 (2007 r.), Tur-2 (2008 r.) oraz będący przedmiotem artykułu Żubr.
Na wstępie warto zauważyć, że pomiędzy poszczególnymi wersjami samochodu Żubr istnieją różnice konstrukcyjne - choć nie tak zasadnicze, jak w przypadku wozów typu Tur-I (podwozie SCAM) i Tur-II (podwozie Renault Sherpa 3). Co za tym idzie należy raczej mówić o rodzinach, niż o typach pojazdów (samochodów) opancerzonych stworzonych przez kutnowską firmę, w klasach wozów o masie 5,5 t (Dzik), 7,5 t (Tur-1), 9,5 t (Tur-2) i 10-15 t (Żubr).
Prace nad najcięższym z dotychczasowych samochodem opancerzonym rozpoczęto w Kutnie w 2007 r. Rozwój kolejnego typu samochodu opancerzonego podyktowany był zwiększającym się światowym zapotrzebowaniem na cięższe pojazdy patrolowe (o masie powyżej 10 t), o lepszym opancerzeniu i zdolności przetrwania eksplozji IED lub min, a z drugiej strony możliwy był dzięki rozwojowi firmy (kontrakt na 600 szt. samochodów Dzik-3/Ain Jaria-1, zawarty przez AMZ-Kutno a rządem irackim w 2005 r.).
Żubr-R (fot. T.Kwasek)
Pierwotnie zaplanowano jak najwcześniejsze opracowanie pojazdu w wersji transportera piechoty, mieszczącego w jednolitym kadłubie (o dość kanciastych kształtach) kierowcę, dowódcę i 8 żołnierzy z bronią i pełnym wyposażeniem osobistym, przewożonych na specjalnie wykonanych fotelach absorbujących przyspieszenia pionowe. Żubr zbudowany miał być na podwoziu samochodu ciężarowego w układzie napędowym 4x4 (długość całkowita projektowanego wozu ok. 7000 mm, szerokość 2450 mm, wysokość 2300 mm, rozstaw osi 3240 mm, kąt najazdu 35 stopni, kąt zejścia 25 stopni) i cechować się wysoką odpornością na ostrzał, wybuchy pocisków artyleryjskich, oddziaływanie ładunków wybuchowych i min. W dalszej kolejności planowano stworzenie na bazie tego samego podwozia pojazdu w wersji platformy do zabudowy systemów specjalnych (przeciwlotniczych, radiolokacyjnych i innych). W związku z tym pierwotnie Żubra zaliczono do klasy pojazdów o masie 8-10 ton (Dzik jest w klasie 6 t, natomiast oba Tury w klasie 7,5-10 t) Według projektu opancerzenie pojazdu obejmowało kabinę ładunkową (poziom 3 wg STANAG 4569), a wzmocnienie dna wozu umożliwiać spełnienie warunków minoodpornści na poziomie 3A/3B wg STANAG 4569. Żubr oczywiście miał być zdolny do transportu drogą lotniczą (samolotem klasy C-130 Hercules).
Żubr-P/R
Pierwotnie Żubr opracowany był jako pojazd modułowy w wersji podstawowej (transportera) co oznaczało, że w zależności od ostatecznego wariantu podwozia różne byłyby możliwości transportowe oraz poziom opancerzenia samochodu. Ostatecznie jednak pierwszymi pojazdami tego typu, jakie powstały, były nośniki zabudowy specjalnej na wybranym podwoziu. Wynikało to z kilku powodów. Po pierwsze, ostatecznie w konstrukcji pojazdu zastosowano podwozie samochodu ciężarowego Iveco Euro Cargo 4x4 i silnik Iveco Tector N60ENT C o mocy 202 kW (275 KM). Umożliwiło to zwiększenie nośności pojazdu i zastosowanie (w wersji nośnika Żubr ma dwuosobowa kabinę klimatyzowana z włazem pośrodku) opancerzenia przestrzeni ładunkowej, czyli podłogi, boków, przedniej oraz tylnej ściany ładowni, która dodatkowo od góry jest osłonięta systemem odsuwanych do tyłu pancernych żaluzji. Po drugie, z uwagi na rachunek ekonomiczny, zdecydowano się na zbudowanie jako pierwszych pojazdów z zabudowami specjalistycznymi, czyli przeciwlotniczymi i dowodzenia (częściowo sfinansowanych przy współpracy firm odpowiadających za te zabudowy specjalistyczne), wobec których potencjalni użytkownicy (przede wszystkim Wojsko Polskie) wykazywali zainteresowanie. Warto bowiem wspomnieć, że w odpowiedzi na zapotrzebowanie wojska na samobieżny (na pojazdach opancerzonych) system przeciwlotniczy obrony bezpośredniej wojsk i obiektów AMZ-Kutno wraz z Centrum Naukowo-Przemysłowym Elektroniki Profesjonalnej Radwar S.A. dokonały zabudowy rakietowego systemu przeciwlotniczego krótkiego zasięgu (kolumny przeciwlotniczej) Poprad (cztery pociski rakietowe Grom wraz z optoelektronicznym systemem śledzenia celu) na samochodach – początkowo Iveco WM 40.10, a następnie na opancerzonym Dziku-Cargo w wersji pick-up. Jednakże Szefostwo Wojsk OPL Wojsk Lądowych nie zaakceptowało nośnika tego typu dla Poprada (wymieniano możliwą do kupienia przez Wojska Lądowe liczbę 10-12 baterii, składających się ze stacji radiolokacyjnej oraz 4-8 wyrzutni), poszukując innego, cięższego pojazdu. Z tej przyczyny gotowy do wdrożenia Poprad na Dziku nie został zakupiony, a CNPEP Radwar (integrator systemu Poprad) zaproponowało, wspólnie z AMZ-Kutno, właśnie Żubra-P/R. Inną przyczyną opóźnienia powstania podstawowej wersji Żubra był fakt, że nasza armia nie poszukiwała wówczas wozu patrolowego (transportera) w klasie 10 t i więcej, wobec czego ostatecznie projektowany Żubr w wersji transportera przekształcił się w wóz dowodzenia Żubr-WD (o czym niżej).
Żubr-P z widocznymi pojemnikami na zapasowe pociski (fot. T.Kwasek)
Pierwszy prototyp Żubra budowany jako nośnik (platforma) systemów specjalnych, w wersji przeciwlotniczej, przygotowanej pod zabudowę systemu Poprad lub stacji radiolokacyjnej zaprezentowano publicznie w marcu 2008 r. Wersja ta, oznaczona Żubr-P, jest traktowana jako pojazd prototypowy przeznaczony do transportu systemów specjalnych (w tym również być może elektronicznych, rozpoznawczych). W Żubrze-P nie zastosowano konstrukcji samonośnej lecz osobne kabinę załogi i zamykaną żaluzjami skrzynię ładunkową, osłonięte od dołu wyprofilowanym deflektorem i opcjonalnie matami przeciwodłamkowymi. Kabina załogowa miała być odporna na ostrzał na poziomie 3 lub 4 wg STANAG 4569 (choć wg niektórych opracowań wymagano nawet poziomu 5), skrzynia ładunkowa na poziomie 1 lub 2. Minoodporność zaplanowano na poziomie 3B.
Po przeprowadzonych wiosną i latem 2008 r. próbach fabrycznych oraz testach w Wojskowym Instytucie Techniki Pancernej i Samochodowej w Sulejówku dokonano kilu modyfikacji pojazdu. Zmieniono m.in. kształt i rozmiar deflektora pod samochodem, przekonstruowano maskę przednią poprawiając widoczność z kabiny, wzmocniono osłony zawiasów drzwi, przekonstruowano układ wydechowy i powiększono zbiornik paliwa, zmieniono laminatowe osłony silnika. Największe zmiany zaszły w rejonie skrzyni ładunkowej – początkowo wymagano jej odłamkoodporności na pozimie 2 wg STANAG 4569, potem obniżono tą wartość do poziomu B6. Następnie pojazdy trafiły do CNPEP Radwar gdzie zamontowano na nich kolumnę przeciwlotniczą z osprzętem (Żubr-P), stację radiolokacyjną MMSR (Żubr-MMSR lub Żubr-R) oraz systemy łączności, nawigacji, dowodzenia. Radwar zabudował także hydrauliczny system otwierania opancerzonych żaluzji chroniących systemy elektroniczne i urządzenia umieszczone na skrzyni ładunkowej. Oba skompletowane wozy zaprezentowano na XVI Międzynarodowym Salonie Przemysłu Obronnego w Kielcach we wrześniu 2008 r. Do końca tego roku MON nie podjął jednakże decyzji o zakupie Poprada na jakimkolwiek nośniku. Wedle oficjalnych danych Poprad na Żubrach ma zostać w najbliższym czasie przedstawiony do prób poligonowych.
System kierowania kolumn plot Poprad (fot. T.Kwasek)
W tym kontekście Żubra-P należy traktować jako pojazd prototypowy, którego ostateczne rozwiązania konstrukcyjne zostaną zatwierdzone po dokonaniu prób. Wskazuje się, że np. zewnętrzny wygląd może ulec modyfikacjom, głównie poprzez dodanie szeregu maskownic i schowków oraz elementów poprawiających estetykę pojazdu, po pierwszych testach przekonstruowano kolumnę z pociskami, żaluzje osłaniające skrzynię ładunkową mogą być wzmocnione pancerzem kompozytowym.
Jeśli chodzi o wersję podstawową Żubra (transporter piechoty – pojazd patrolowy), AMZ-Kutno deklarowała, że pojazd zostanie zaprezentowany w drugiej połowie 2008 r. - w odmianie do przewozu 10 żołnierzy. Tak się jednak nie stało i pierwszą wersją zbudowaną przy wykorzystaniu prototypu wersji podstawowej pojazdu został wóz dowodzenia Żubr-WD (pierwotnie ten egzemplarz miał być klasycznym pojazdem patrolowym i transporterem piechoty). Powstanie wozu dowodzenia na Żubrze wynikało również z kliku przesłanek. Użytkowane dotychczas wozy dowodzenia ZWD-3 Irys na bazie nieopancerzonego Honkera oraz pojazdy dowodzenia HMMWV, nie spełniały wymogów bezpieczeństwa ich załogom, szczególnie w misjach ekspedycyjnych. Ponadto z uwagi na założenie wprowadzenia sojuszniczego sieciowego środowiska działań NATO Network Enable Capability (NEC) i plan przejścia całkowicie na protokół wymiany danych IP w wersji rozszerzonej, doprowadzonej do najniższych szczebli dowodzenia, firma Teldat Sp. z o.o. opracowała platformę teleinformatyczną systemu Jaśmin opartą na protokole IP, której jedna z aplikacji jest właśnie Żubr-WD. Zintegrowany Węzeł Teleinformatyczny KSTAwp Jaśmin jest systemem, którego przeznaczeniem jest budowa sieci teleinformatycznych w technologii IP (Internet Protocol). Jednak Żubr-WD jest nie tylko wyłącznie nośnikiem elementów Jaśmina, jego modułowe wyposażenie pozwala także na wpięcie w radiowe i radioliniowe systemy dowodzenia i transmisji danych. W konsekwencji, podobnie jak w przypadku wyżej wymienionych wersji przeciwlotniczych Żubr-WD jest propozycją konfiguracji wozu dowodzenia różnych szczebli, stworzoną w oparciu o założenia wozu dowodzenia bazującego na kołowym transporterze opancerzonym Rosomak-WD, choć nośnik czyli Żubr w tej konfiguracji jest konstrukcyjnie najbardziej zbliżony do wozu patrolowego (transportera piechoty). Pojazd Żubr-WD jest demonstratorem koncepcji wozu dowodzenia, podobnie jak Rosomaki-WD (dwa pojazdy: z podwyższonym kadłubem powstały przy współpracy WB Electonics, Transbit, Patria, Saab oraz z kadłubem niskim zbudowany przez WB Electronic, Transbit Sp. z o.o., Radiotechnika Marketing Sp. z o.o.) i zawiera elementy proponowane do wyposażenia w pojazdach liniowych (nie tylko dowodzenia, zgodnie z koncepcją sieciocentryczności). Pojazd powstał przy współpracy firm Teldat, AMZ-Kutno, Unitronex Poland Sp. z o.o. (przedstawiciel firm ITT oraz Aerovironment), Centrum Techniki Morskiej S.A. i Pimco Sp. z o.o. i tak jak jego młodsi bracia został wystawiony w Kielcach (uzbrojony w zdalnie sterowaną wieżę ARX-20 francuskiego Nextera).
Żubr-WD, widok z boku (fot. Teldat)
Żubr-WD z kołami od wielkości odpowiadającej rozmiarowi kół Rosomaka ma stanowić podstawę do produkcji wozów patrolowych, dowodzenia (a być może również i odmian przeciwlotniczych większej długości). Pojazd w wersji patrolowej i transportera piechoty (drugi wariant) ma mieć ładowność 2000 kg (10 żołnierzy) przy poziomie ochrony 4 wg STANAG 4569.
Opis techniczny pojazdu
Podwozie - zastosowano gotowe podwozie samochodu Iveco Euro Cargo 4x4, z zabudowanym silnikiem, skrzynią biegów i skrzynią rozdzielczą. Konstrukcję podwozia pojazdu stanowi stalowa, wzmocniona rama podłużnicowa. Dopuszczalna masa całkowita Żubra jest określana jako 10-15 t, w zależności od ostatecznego wyboru wariantu podwozia – ma to znaczenie ze względu na możliwości transportowe i elastyczność opancerzenia, bowiem o ile pierwsze Żubry osadzone zostały na podwoziu Iveco EuroCargo 4x4, to alternatywne podwozia były także brane pod uwagę i nie są wykluczone w przyszłości. Do podwozia mocowany jest specjalnie wyprofilowany deflektor podkadłubowy, wyposażony w maty przeciwodłamkowe.
Nadwozie – w wersji P i R składa się z trzyosobowej opancerzonych kabiny załogowej i skrzyni ładunkowej, natomiast wersja podstawowa i WD posiadają jednorodny kadłub mieszczący załogę i przewożonych żołnierzy (ładunek). Kabina wersji Żubr-P/R jest trzymiejscowa z drzwiami po obu bokach i górnym włazem zamykanym dwuczęściową pokrywą (z możliwością montażu obrotnicy). Za kabiną znajduje się opancerzona skrzynia ładunkowa z kolumną przeciwlotniczą i osprzętem lub kontener ze stacją radiolokacyjną. Z kolei kadłub Żubra-WD jest jednolity i posiada pięcioro drzwi (po 2 boczne i jednoskrzydłowe tylne), z fotelami dla załogi mocowanymi do stropu. W stropie znajduje się również otwór do montażu obrotnicy lub stanowiska strzeleckiego.
Opancerzenie - Żubr już od samego początku projektowany był tak, aby zapewnić jak największą ochronę przebywającym wewnątrz członkom załogi i przewożonym żołnierzom. Kabina załogi w wersji P osłonięta jest pancerzem zapewniającym ochronę na poziomie 4 STANAG 4569 (14,5x114 mm przeciwpancerny, odległość 200 m), skrzynia ładunkowa jest osłonięta pancerzem na poziomie B6 (7,62x51 mm NATO Ball) ze wskazaniem na poziom 1 lub nawet 2 według norm STANAG 4569 (7,62x39 mm przeciwpancerno-zapalający, odległość 30 m). W zakresie odłamkoodporności Żubr spełnia wymagania ma na poziomie 4 (pocisk kal. 155 mm lub 152 mm, odległość detonacji 25 metrów). W zakresie odporności na wybuch min pojazd posiada poziom nie niższy niż 3A (wybuch miny odpowiadającej 8 kg TNT pod kołami) lub 3B (wybuch miny odpowiadającej 8 kg TNT pod dnem). Z kolei kadłub Żubra-WD zapewnia ochronę balistyczną na poziomie 4 STANAG 4569 i przeciwminową na poziomie 3a/3b.
Żubr-WD na MSPO 2008 (fot. T.Kwasek)
Napęd – sześciocylindrowy rzędowy, czterosuwowy silnik wysokoprężny Iveco Tector NEF N60ENT C z bezpośrednim wtryskiem paliwa Common Rail, chłodzony cieczą, o pojemności 5,9 l i o mocy 202 kW (275 KM) przy 2500 obr/min, spełniający normy Euro 3 i 4. Maksymalny moment obrotowy 930 Nm przy 1250 obr/min., stopnień sprężania 17,5:1. Napęd przenoszony jest za pośrednictwem klasycznej, manualnej, zsynchronizowanej skrzyni biegów typu ZF z przekładnią redukcyjną (6 biegów do przodu i 1 wsteczny), przy czym stały napęd na 4 koła przenoszony jest za pomocą centralnego mechanizmu różnicowego na mosty napędowe. W przyszłości możliwa ma być instalacja automatycznej skrzyni biegów. Układ napędowy zapewnia stały napęd na obie osie. W wersji podstawowej pojazd ma funkcję blokady mechanizmu różnicowego tylnego mostu i oraz opcjonalnie blokadę mechanizmu różnicowego przedniego mostu. Koła w wersji P i R wyposażone w opony o rozmiarach 255/100R16 w wersji WD o rozmiarach 14.00R20. Zastosowany ma być także system umożliwiający jazdę po przestrzeleniu opon (run-flat). Układ kierowniczy ze wspomaganiem hydraulicznym.
Instalacja hamulcowa – hydrauliczna.
Instalacja elektryczna - prąd stały (akumulator oraz alternator),
Instalacja paliwowa – zbiornik paliwa.
Uzbrojenie – w wersji WD (czyli de facto również w wersji transportera) umieszczone na stropie kadłuba (obrotnica, stanowisko zdalnie sterowane). Zapewne również wersja podstawowa (transporter) będzie miała wycięty w stropie kadłuba otwór pod łożysko obrotowe wieży (zdalnie sterowanego modułu uzbrojenia) lub obrotnicy z km, wkm, granatnikiem.
Wyposażenie – różne w poszczególnych wersjach (jak poniżej).
Wersje
Żubr-P jest platformą (nośnikiem) dla skrzyni ładunkowej z zamontowaną wysuwaną hydraulicznie kolumną przeciwlotniczego zestawu rakietowego bliskiego zasięgu Poprad (optoelektroniczna głowica obserwacyjno-śledzącą z kamerą termalną i dalmierzem laserowym, urządzenie zapytujące krótkiego zasięgu IKZ-02 z anteną IFF-02, cztery wyrzutnie pocisków rakietowych Grom, dwuosiowy zespół napędowy kolumny). Pojazd posiada komputer kierowania ogniem, system nawigacji i orientowania, system łączności i transmisji danych, system dowodzenia Rega-4, system zasilania z agregatem prądotwórczym. Jednostka ognia wynosi 4+8 szt. pocisków Grom (zasięg 500-5500 m, pułap celu 10-3500 m), na skrzyni ładunkowej jest jednak miejsce dla dalszych 8 szt. rakiet. Załogę pojazdu stanowią 2 osoby (dowódca, operator). Pojazd otrzymuje informację o celach z systemu Rega w czasie jazdy, czas od zatrzymania do otwarcia ognia wynosi 60 s.
Żubr-R jest natomiast nośnikiem kontenera z trójwspółrzędną małogabarytową mobilną stacją radiolokacyjną (MMSR), będącą odmianą stacji wykrywania celów przeciwlotniczego zestawu artyleryjskiego Loara. Stacja posiada antenę o fazowanej sieci antenowej, pracuje w paśmie S, ma zasięg 40 km, pułap wykrycia 6 km i może jednocześnie śledzić do 64 celów. Przeznaczona jest do współpracy z zestawami przeciwlotniczymi krótkiego (bliskiego) i średniego zasięgu na szczeblu baterii przeciwlotniczej oraz z nadrzędnymi stanowiskami dowodzenia.
Stanowisko pracy Żubra-WD (fot. Teldat)
Żubr-WD to opancerzony wóz dowodzenia wyposażony w 5 stanowisk pracy: dowódcy wozu dowodzenia i 4 funkcyjnych, równorzędnych funkcjonalnie (dwa stałe oraz dwa z możliwością wyniesienia poza pojazd). Pojazd może być wykorzystywany w systemie dowodzenia dywizji i brygady (lub równorzędnym) i zapewnia współpracę z aparatowniami polowego szytemu teleinformatycznego eksploatowanymi w SZ RP, choć dedykowany jest dla Zintegrowanego Systemu Teleinformatycznego Jaśmin. Urządzenia zamontowane na pojeździe umożliwiają dostarczenie użytkownikom sieci usług transmisji: telefonicznej, VTC, wideo, serwisu Web, mobilnego IP, interaktywnych multimediów, transmisję danych w czasie rzeczywistym, mulicast. Jako wóz dowodzenia Żubr-WD ma możliwość jednoczesnej pracy:
- w szerokopasmowej rozległej sieci radiowej – na bazie radiostacji High Capacity Digital Radio (HCDR). Cechą sieci jest praca bez konieczności angażowania jednostki centralnej Acces Point. Każda radiostacja łączy się z inną bezpośrednio (jeżeli sąsiadują) lub za pomocą dowolnych innych elementów sieci gdy radiowy punkt docelowy jest poza zasięgiem źródła. Pokrycie jest realizowane automatycznie wraz z przemieszczaniem źródeł (wozów wyposażonych w HCDR),
- w wąskopasmowej rozległej sieci radiowej na bazie radiostacji UKF, z wykorzystaniem radiostacji RRC 9311 lub nowszych F@stnet i RRC 9311 do transmisji danych i mowy,
- w wąskopasmowej rozległej sieci radiowej na bazie radiostacji KF, przy użyciu radiostacji RKS 8000 do transmisji danych i mowy,
- w szerokopasmowej sieci radiowej na bazie radiostacji indywidualnych Spearnet, posiadających możliwość dupleksowej transmisji głosu pomiędzy kilkoma niezależnymi grupami a dowódcą oraz umożliwiających dupleksową transmisje danych pomiędzy członkami grupy w ramach jednej sieci IP, z jednoczesną transmisją danych i mowy,
- w ramach łączności satelitarnej,
- w sieci WLAN (Wireless Lan wg standardu IEEE 802.11 a, b, g).
Specjalistyczne wyposażenie pojazdu: integrator teleinformatyczny WAN Acces Box v.2 UKP z wyposażeniem i radiowymi urządzeniami transmisyjnymi, komputerowe stanowiska pracy (terminale taktyczne Tablet PC, terminale taktyczne PDA), bramy radiowe UKF/KF, terminale pokładowe i wynośne VoIP, urządzenia IOP-Opto oraz IOP-SHDSL, urządzenia kryptograficzne IP Crypto, switche pokładowe i wynośne, moduły WLAN, urządzenie łączności satelitarnej (Explorer 527, 727), radiostacje HCDR, Spearnet, F@stnet, RKS 8000, pakiety oprogramowania (oprogramowanie wspomagania dowodzenia Blue Force Tracking i zarządzania, oprogramowanie C3IS Jaśmin zgodne z NATO, oprogramowanie Teldat Battlefield Directory, oprogramowanie zarządzania modułami Jaśmina), system czujników skażeń chemicznych i radiacyjnych Pimco Cherdes II, bezpilotowe środki rozpoznawcze (Aeroenviroment Wasp, Raven B), system wykrywania i lokalizacji strzelca AAI PDCue Four Corner, zewnętrzne kamery dzienne i nocne, system zasilania, opcjonalnie systemy radarowe z kamerami termalnymi, zewnętrzne detektory ruchu, uzbrojenie (w demonstratorze zdalnie sterowana wieża ARX-20 z 20 mm armatą M621 i 7,62 mm km), wyrzutnie granatów dymnych. Żubr-WD jest zdolny do podłączenia do polowego przewodowo-radioliniowego systemu teleinformatycznego szczebla dywizji/brygady podczas pracy na postoju na stanowisku dowodzenia przy zastosowaniu kabla światłowodowego o długości 1000 m (przepustowość 1 Gbps), a poza stanowiskiem dowodzenia kablem lekkim do 4000 m (2048 kbps). Na bazie Żubra-WD można tworzyć polowe stanowiska dowodzenia, na których można połączyć od kilkunastu do kilkudziesięciu stanowisk pracy.
Żubr-WD na poligonie (fot. Teldat)
Żubr w podstawowej wersji jest transporterem piechoty (pojazdem patrolowym) dla 10 żołnierzy (dowódca, kierowca, 8 żołnierzy z wyposażaniem).
Dane techniczne:
|
Żubr-WD
|
Żubr-P/R
|
|
|
Masa własna [kg]
|
12000
|
12000
|
|
Dopuszczalna masa całkowita [kg]
|
14000
|
|
|
Ładowność bez załogi [kg]
|
2000
|
2000
|
|
Dopuszczalna masa przyczepy [kg]
|
1500
|
1500
|
|
Maksymalny nacisk na oś przednią
|
-
|
5200
|
|
Maksymalny nacisk na oś tylną
|
-
|
9500
|
|
Długość całkowita [mm]
|
6450
|
6950
|
|
Szerokość całkowita [mm]
|
2450
|
2450
|
|
Wysokość całkowita [mm]
|
2600
|
2650
|
|
Prześwit [mm]
|
-
|
320
|
|
Rozstaw osi [mm]
|
3240
|
3240 (3690)
|
|
Rozstaw kół [mm]
|
2040
|
2040
|
|
Kąt natarcia [stopni]
|
35
|
35
|
|
Kąt zejścia [stopni]
|
32
|
33
|
|
Prędkość maksymalna [km/h]
|
100
|
100
|
|
Zasięg [km]
|
600
|
600
|
|
Głębokość brodzenia [mm]
|
700
|
700
|
Bibliografia:
- G. Hołdanowicz: Żubr w ślad za Turem, Raport WTO, 3/2008,
- G. Hołdanowicz: Zubr z Jaśminem i Popradem, Raport WTO 9/2008,
- G. Hołdanowicz: Debiut Tura na Eurostarory, Raport WTO 6/2008,
- G. Hołdanowicz: Żubr z Jaśminem, Raport WTO-targowy 1/2008,
- A. Kiński: AMZ-Kutno czeka na LOSP-a, Nowa Technika Wojskowa, 4/2008,
- Ł. Pacholski: Mobilny Jaśmin na Żubrze-WD, Nowa Technika Wojskowa 12/2008,
- Opracowania własne.
Opracował: Tomasz Kwasek [kwato]